รักคนละแบบ

แม่ยังชอบชื่อนี้อยู่เหมือนเดิม โพมุลของแม่ ..
แม้ว่าจะบอกพ่อไปแล้ว ว่า นี่คือชอนซาจริงๆ และแม้จะเคยเตรียมตั้งชื่อ ชอนซาเอาไว้แล้ว

..
การมาของลูก คนที่ได้รับผลและเซมากที่สุด คือ พ่อ

คำถามตลกๆ คำแรก ที่เรามองหน้าแล้วถามกันคือ
"เมื่อไหร่เนี่ย.."
เป็นอันรู้กัน เพราะเดี๋ยวนี้แม่กับพ่ออยู่กันอย่างอิสระต่อกันและกัน เนื่องจากงาน

หาโอกาสเป็นครั้งคราว แต่บางครั้งมีโอกาสก็ไม่มีอารมณ์
มีอารมณ์ก็ไม่มีโอกาส ..
เล่ากันตรงๆ งั้น

เดือนนึงได้เจอกันสักกี่ครั้ง

แล้วหนูมานี่ พ่อเลยมี เซ..

วันแรกที่ตัดสินใจบอกพ่อ มันเร็วกว่าที่แปลนไว้ก่อน
ตั้งแต่รู้สึกแปลกๆ ก็นอนนึกเลยไปไกลว่า
หากท้องจริงๆ เราจะไปแอบอุลตร้าแมนแล้วเอารูปถ่ายมาฟาดหน้าพ่อ ฐานที่เคยดูถูกแม่ไว้ว่า ไม่มีความสามารถหรอก สำหรับลูกอีกคน


แต่ ณ วันที่ตัดสินใจตรวจ ออกจากห้องน้ำได้ ก็ถือแท่งเทสต์วิ่งโร่ไปหาพ่อเลย

พ่อชวนไปรพ.เพื่อถ่ายรูปแรกของลูก ณ บ่ายนั้นเลย -หลังจากนั้นเพียงชั่วโมงสองชั่วโมง
กลับจากรพ. ไม่นาน เลือดออก ..

แม่สิ รู้สึกขอบคุณคนที่เชียร์ให้ตรวจ -- น้าไก่
ถ้าไม่ได้ตรวจก่อน ต้องนึกว่าเป็นเมนส์แน่ๆ
แล้วก็ต้องถามตัวเองว่า เมนส์อะไรมากันแค่นี้

บอกตัวเองว่า น่าจะเป็นเลือดล้างหน้าเด็ก

แต่วิ่งไปซื้อแท่งตรวจมาอีกสองอัน

พอรุ่งเช้า ตรวจอีกรอบ

แท่งแรก พอใส่เข้าไป โผล่ออกมาแค่เส้นเดียว จบ
แม่รีบวิ่งไปเอาอีกแท่งมายัดลงไป
ตอนนั้น ถ้ามีอยู่สิบแท่งก็คงยัดลงไปหมดแน่ๆ

แต่ในที่สุด ทุกอันก็โผล่สองเส้นเหมือนกันหมด



เหตุการณ์เลือดออก ทำให้พ่อหวั่นไหวอย่างแรง
แสดงออกทาง การคุยกับหมอ ทำให้หมอหัวเราะอย่างไม่เกรงใจกันแล้ว

สรุปว่า หมอให้ตรวจเลือดเพื่อตรวจความแข็งแรงของตัวอ่อน เพื่อความสบายใจ
ต้องเก็บเลือดสองรอบ แล้วจะโทรรายงานผลวันจันทร์

นับจากวันนั้นมา พ่อออกอาการห่วงน้องในท้อง ผ่านทางรีอัน
อุ้มรีอันแล้วคุยว่า น้อง สบายดีไหม..

รีอันๆ น้องอยู่ในท้องแม่นะ ...

ส่วนแม่..

เจ็บนมได้นานดีมาก เจ็บกว่าสมัยท้องรีอันมาก

แต่ทุกความเจ็บ และความตั้งใจกิน แม่รู้ว่ามันมาจาก
"ความรัก ทำให้หน้าที่กลายเป็นสิ่งน่าอภิรมย์"

แม่เริ่มส่งจิตคุยกับหนูแล้วหละ
โตวันโตคืนนะลูกนะ
แม่รักลูกมาก

(รักพี่รีอัน คงจะคนละแบบแน่ๆ)