สัปดาห์ที่แปด ณ วันนี้

วันนี้ครบสัปดาห์ที่แปดแล้ว .. ช่วงต้นๆอย่างนี้การรอคอยเป็นสิ่งที่ทรมานเสมอ
ได้แต่ภาวนาขอให้ผ่านไตรมาสแรกไปเร็วๆ ..

การมีลูกสักคนนี่เพิ่งตระหนักในครั้งนี้จริงๆว่า เป็นเรื่องของบุญทำกรรมแต่งแท้ๆ เรื่องจะมีก็มีได้ เรื่องไม่สามารถ ก็ไม่สามารถอยู่นั่นแหละ ทำท่าไหนก็ไม่สามารถ

ย่ารีอันแอดมิทอยู่รพ. อยู่ดีๆแกโทรมาหา ให้รีอันคุยแล้วแกขอสายแม่
แกคงเพิ่งนึกได้ว่า เราเคยบอกว่าเราตั้งครรภ์ แกเลยถามไถ่ พอบอกว่ายังเรียบร้อยดีอยู่ก็ทำเสียงดีใจ
แต่ก็บอกแกว่า ยังไงก็ยังต้องรอดู เพราะยังช่วงไตรมาสแรก ไม่มีอะไรแน่นอน แกเปลี่ยนเสียงเป็นกังวล

อย่างน้อยก็ได้ยินเสียงว่าแกดีใจแหละ ..

สัปดาห์ที่แล้ว เมื่อเจ็ดสัปดาห์ ไปหาหมอมา นัดตรวจครั้งที่สอง
นับเป็นครั้งที่ลุ้น จะอยู่จะไปก็น่าจะตอนนี้แหละ
แล้วหมอก็ีี้ชี้ให้ดูที่มันกะพริบๆในจอ แล้วเปิดเสียงให้ฟัง

โอวว นั่นแหละ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่รู้ซึ้งคำว่า "ธรรมชาติมหัศจรรย์"
เป็นไปได้อย่างไรกันนี่ อยู่ดีๆมีอะไรอีกหนึ่งชีวิตมาเต้นตุ้บๆในท้องเรา

เอเลี่ยนส์ 555 ขำๆนะ

ร่างกายแพ้น้อยกว่าครั้งที่แล้ว อยู่สบายมากกว่า ขี้เกียจมากกว่า(มั้ง)
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรีอันกลับมาบ้าน แม่จะกลายเป็นแม่ปกติทันที อยู่ักับลูกได้ปกติดี

โตต่อไปนะลูก ขออวยพรด้วยคำนี้ แม่จะเริ่มตั้งต้น ตั้งตัว ตั้งท่า ตั้งใจไม่เกินสัปดาห์ที่สิบนี่แหละ
แม่คงทำักิจวัตรให้เรียบร้อยได้ดี ....

สัปดาห์ที่6

ผะอืด ผะอม ..

อดทนหน่อยนะ อดทนหน่อย นี่ยังนับว่าน้อยสำหรับคนอื่น

คลิกเข้าไปเจอ "ต้มยำเนื้อตุ๋น" แทบอยากชะโงกหัวเข้าไปซดในมอนิเตอร์เลย

งานนี้ต้องไปหาซื้อหม้อตุ๋นซะแล้ว ...

อาจู..

4/16 มีเมนส์ ณ คืนก่อนไปให้พรบรรพบุรุษที่ชงเพียง

ที่นั่น ไร้สติสตังค์ วุ่นวายโน่นนี่

5/21 อยู่ดีๆ หน้าอกตึงเด้งขึ้นมาเป็นรอบที่สอง มันเป็นไปแล้วหนึ่งรอบ ก็ยังคิดอยู่ว่ารออีกครู่คงมา
แต่เมื่อมีตึงขึ้นมาอีกครั้งอย่างนี้ มีลุ้น แต่ก็ขอดูก่อน

พอพ้นเสาร์ อาทิตย์ มาได้ ส่งรีอันไปรร.แล้วเผ่นไปซื้อที่ตรวจ

อดทนรอให้ถึงเช้าไม่ได้ ตรวจมันเลย เพราะซื้อมาเผื่อไว้สองอันแล้ว

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก เส้นสีแดงพุ่งปรี๊ด ชัดเปรี๊ยะ ไม่ลีลาเหมือนครั้งที่แล้ว

โอ้ว เห็นไหมว่าแล้วว่า ค่อนข้างมั่นใจ ..

แล้วก็น่าแปลกใจเหลือเกินที่สองสามวันนี้มา พ่อดูแลเอาใจใส่เรากันดี มียิงถามถึงน้องให้รีอันซะด้วย

คืนวันที่ตรวจ แกก็ปาฎิหารย์โผล่มาตอนดึกๆ เรากำลังนอนไม่หลับ นับปฎิทินอยู่พอดี
อดทนไม่ไหว คว้าแท่งตรวจมายืนให้เลย แล้วแจ้งว่า นี่คือของขวัญครบรอบวันแต่งงานที่มีค่าที่สุด

ใ่ช่... ของขวัญ ครบรอบที่มีค่ากว่าเพชรที่เธอซื้อให้เมื่อปีที่แล้ว ..


ด้วยความคลางแคลงใจ วิ่งทีเดียวไปหาหมอที่เยริมเพื่อตรวจดู หมอมีเฮ ดูแกแฮปปี้มาก บอกว่าใช่แล้ว
ปกติ5สัปดาห์ แม่นๆ
แล้วออกสมุดพกคุณแม่ เป็นการจองตัวไ้ว้ที่นี่ไว้เลย ..

สบายใจแล้วโลดแล่นได้ ..พรที่ขอไว้สมปรารถนาแล้ว...
แต่นี่คือการเริ่มต้น เรายังต้องมีความสม่ำเสมออีกยาวไกลหลายปี
ต้องตั้งจิตให้สำคัญ .....


อาจู..

อยากได้รับโอกาสอีก

ณ วันเกิดทีพี
นอกจากความรักแล้ว ขอมีโอกาสจะได้ดูแลความรักอีกหนึ่งชีวิตด้วยเถิด..