ไม่เป็นไรหรอก

แม่ไม่ดีเอง ที่ไม่ดูแลร่างกายให้มีสุขภาพดีอยู่เสมอ
แม่ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว คนไม่แข็งแรงจะให้กำเนิดลูกที่แข็งแรงได้อย่างไร

ถ้าลูกเป็นผู้หญิงจริงอย่างที่แม่คาด แม่ก็จะทำให้ลูกลำบากในอนาคตเปล่าๆ
เหมือนแม่ในชีวิตนี้ ..

เมื่อคืนมัวแต่แอ็ค นอนดึก รีอันร้องอีก
แม้ไม่รู้สึกเหนื่อย แต่ร่างกายคงเพลีย
breeding ไปรพ.ตรวจซ้ำ
หมอบอกว่า มีโอกาสแท้งสูง

ภาษาไทยคงพูดว่า แท้งคุกคาม

อย่างน้อย แม่ก็ขอบคุณที่เวลาสั้นๆ ทำให้แม่มีความสุข

แม่คิดในแว่บแรกที่กลับจากรพ. หลังตรวจว่า
ขอให้รู้ว่า ท้องได้ ถ้าจะแท้ง ก็จะไม่เสียใจเลย

อย่างน้อยก็ได้ดีใจไปแล้ว


ไก่ กับบิลลี่ ความคิดดีมาก ที่ว่า หากเด็กอ่อนแอ ก็ปล่อยเด็กไปดีกว่า

เป็นเรื่องของธรรมชาติจัดสรร

ไม่เป็นไรหรอก ..

รักคนละแบบ

แม่ยังชอบชื่อนี้อยู่เหมือนเดิม โพมุลของแม่ ..
แม้ว่าจะบอกพ่อไปแล้ว ว่า นี่คือชอนซาจริงๆ และแม้จะเคยเตรียมตั้งชื่อ ชอนซาเอาไว้แล้ว

..
การมาของลูก คนที่ได้รับผลและเซมากที่สุด คือ พ่อ

คำถามตลกๆ คำแรก ที่เรามองหน้าแล้วถามกันคือ
"เมื่อไหร่เนี่ย.."
เป็นอันรู้กัน เพราะเดี๋ยวนี้แม่กับพ่ออยู่กันอย่างอิสระต่อกันและกัน เนื่องจากงาน

หาโอกาสเป็นครั้งคราว แต่บางครั้งมีโอกาสก็ไม่มีอารมณ์
มีอารมณ์ก็ไม่มีโอกาส ..
เล่ากันตรงๆ งั้น

เดือนนึงได้เจอกันสักกี่ครั้ง

แล้วหนูมานี่ พ่อเลยมี เซ..

วันแรกที่ตัดสินใจบอกพ่อ มันเร็วกว่าที่แปลนไว้ก่อน
ตั้งแต่รู้สึกแปลกๆ ก็นอนนึกเลยไปไกลว่า
หากท้องจริงๆ เราจะไปแอบอุลตร้าแมนแล้วเอารูปถ่ายมาฟาดหน้าพ่อ ฐานที่เคยดูถูกแม่ไว้ว่า ไม่มีความสามารถหรอก สำหรับลูกอีกคน


แต่ ณ วันที่ตัดสินใจตรวจ ออกจากห้องน้ำได้ ก็ถือแท่งเทสต์วิ่งโร่ไปหาพ่อเลย

พ่อชวนไปรพ.เพื่อถ่ายรูปแรกของลูก ณ บ่ายนั้นเลย -หลังจากนั้นเพียงชั่วโมงสองชั่วโมง
กลับจากรพ. ไม่นาน เลือดออก ..

แม่สิ รู้สึกขอบคุณคนที่เชียร์ให้ตรวจ -- น้าไก่
ถ้าไม่ได้ตรวจก่อน ต้องนึกว่าเป็นเมนส์แน่ๆ
แล้วก็ต้องถามตัวเองว่า เมนส์อะไรมากันแค่นี้

บอกตัวเองว่า น่าจะเป็นเลือดล้างหน้าเด็ก

แต่วิ่งไปซื้อแท่งตรวจมาอีกสองอัน

พอรุ่งเช้า ตรวจอีกรอบ

แท่งแรก พอใส่เข้าไป โผล่ออกมาแค่เส้นเดียว จบ
แม่รีบวิ่งไปเอาอีกแท่งมายัดลงไป
ตอนนั้น ถ้ามีอยู่สิบแท่งก็คงยัดลงไปหมดแน่ๆ

แต่ในที่สุด ทุกอันก็โผล่สองเส้นเหมือนกันหมด



เหตุการณ์เลือดออก ทำให้พ่อหวั่นไหวอย่างแรง
แสดงออกทาง การคุยกับหมอ ทำให้หมอหัวเราะอย่างไม่เกรงใจกันแล้ว

สรุปว่า หมอให้ตรวจเลือดเพื่อตรวจความแข็งแรงของตัวอ่อน เพื่อความสบายใจ
ต้องเก็บเลือดสองรอบ แล้วจะโทรรายงานผลวันจันทร์

นับจากวันนั้นมา พ่อออกอาการห่วงน้องในท้อง ผ่านทางรีอัน
อุ้มรีอันแล้วคุยว่า น้อง สบายดีไหม..

รีอันๆ น้องอยู่ในท้องแม่นะ ...

ส่วนแม่..

เจ็บนมได้นานดีมาก เจ็บกว่าสมัยท้องรีอันมาก

แต่ทุกความเจ็บ และความตั้งใจกิน แม่รู้ว่ามันมาจาก
"ความรัก ทำให้หน้าที่กลายเป็นสิ่งน่าอภิรมย์"

แม่เริ่มส่งจิตคุยกับหนูแล้วหละ
โตวันโตคืนนะลูกนะ
แม่รักลูกมาก

(รักพี่รีอัน คงจะคนละแบบแน่ๆ)

โบมุลของแม่ เจ้ามาเมื่อเจ้าต้องการมา

ลูกแม่..

แม้ไม่แน่ใจว่าแม่จะได้มีโอกาสบันทึกติงทูของแม่ได้นานแค่ไหน
แต่แม่ก็อยากจะทำด้วยหัวใจแห่งความซาบซึ้ง ตื้นตัน

ลูกมาหาแม่อย่างไม่คาดฝัน ด้วยพลังแห่งรักของลูกโดยแท้

แม่มั่นใจเช่นนั้น .. แม่บอกพ่อเสมอว่า นี่คือสมบัติของฉัน 내 보물

อยู่ดีๆแม่ก็รู้สึกแปลกๆ และแน่นอน แม่ไม่กล้าตรวจหรอก
ได้แต่นั่งรับปฎิทินเหมือนคนบ้า ..
ไม่อยากเชื่อ เพราะโอกาสที่จะมีลูกในช่วงเวลาเช่นนี้มันน้อยมาก

แทบไม่เจอกับสามีเลย แยกกันนอน แยกกันอยู่
สามีทำงานหามค่ำ เชื้อจะไปเอาแรงทีไ่หนมา อยู่ดีๆก็หมดพลังหนุ่มซะงั้น
ส่วนแม่ ..ไม่ใช่อายุสาวๆแล้ว

แต่ด้วยความอยากมีลูกอีกคนมาก
กำลังคิดอยู่พร้อมๆกับแปลกใจสภาพร่างกายไปด้วย ว่า เห็นทีต้องหายาบำรุงมากินแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่ว่าอะไรจะง่ายอย่างที่คิด .. ถ้าจะบำรุง ต้องบำรุงกันทั้งสองคนนั่นแหละ บำรุงแล้วไม่ได้เจอกันในเวลาที่เหมาะสมก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปได้อีก

นี่คือ แล้วแต่สวรรค์อย่างแท้จริง

แล้วจะไม่ให้แม่ตื่นเต้นโลกแตกได้อย่างไร .. มาจากไหน ตอนไหนวะเนี่ย ... มองหน้ากันแล้วถามกันอย่างนี้จริงๆ

สำหรับแม่ คือ ผลจากการทำบุญกับย่ายาย และย่าทวดๆของหนูน่ะแหละ
ชงเพียงแท้ๆ เพราะวันที่เริ่มรู้สึก และเริ่มตรวจพบนั่น คือวันที่กำลังครบร้อยวันของการปลดปล่อยบรรพบุรุษเหล่านี้

ทนอึดอัดกับหน้าอกอันอึดอัดผิดจากเดิมที่เคยเหี่ยวๆมานาน มาหลายวัน
ทนไม่ไหว ระ้เบิดคุยกับไ่ก่ออกมาเลย ว่าจะทนไม่ไหวแล้ว เมนส์ำทำไมไม่มาเสียที

ไก่ก็เชียร์ให้ไปตรวจ
ไม่กล้าๆ แต่ก็ไปซื้อมาตรวจ ขึ้นสองขีดแดงๆ จากจางๆ กลายเป็นชัดขึ้นๆ

วิ่งโร่เอาไปให้พ่อดูก่อนเลย อึ้งช็อค แ้ล้วบอกให้ไปหาหมอตรวจดู

กลับจากตรวจ .. แม่ไปรับพี่รีอัน แล้วเลยไปบ้านย่า
แต่รู้สึกเปียกๆที่เป้ากางเกง
กลับถึงบ้านรีบเช็ค ..
พบว่า มีรอยเลือดหยดแดงๆใหญ่ๆสองหยด
เปียกเลยแหละ

ตกใจมาก
พ่อรู้สึกแย่มาก

แม่ยังรู้สึกมั่นคงอยู่ แม้จะปนหวั่นใจ ว่า นี่คงเป็นเลือดล้างหน้าเด็ก

ที่รพ. หมอบอกว่า ยังเล็กมาก ประมาณ 0.5มม.เท่านั้น เห็นเป็นเม็ดๆนึงเท่านั้นเอง

หมอบอกให้สัปดาห์หน้ามาอีก ..
หรือว่าหมอไม่เื่ชื่อว่าเราท้องได้ฟะ


เลือดทำให้กังวล แต่ทำไม่กังวล

เราบอกตัวเองว่า นี่คือโบมุลของเรา ..


แต่ก็เข้าไปอ่านบันทึกย้อน พบว่า ทุกเดือนแปด มีเหตุการณ์เ็ด็กมาจุติในบ้านนี้ สามรอบแล้ว
รอบแรก .. ชอนซาน้อยที่รีบพลีชีพตัวเองไป
รอบสอง ..รีอันที่เติบโตอ้วนท้วนมาจนป่านนี้
และรอบนี้ .. เวลาใกล้เคียงกันที่เดือนเดียวกันนี่เลย


มหัศจรรย์ หรือว่าเป็นเดือนที่เรามีอุณภูมิได้เหมาะสมมากที่สุด

หลังจากพบหมอที่รพ. ขอตรวจเลือดเพื่อตรวจสุขภาพเจ้าตัวเล็กไปแล้ว
รีบแจ้นไปรพ. เพื่อบอกหมอว่า เราท้องแล้ว
หมอเลยให้หยุดยาได้แล้ว

ขณะขับรถลงมา ..รู้สึกว่า นี่คือพระกรุณาของพระเจ้าจริงๆ
ที่เหลือ สิ่งที่ต้องทำคือ 열심히 살아 เท่านั้น
ดูแลลูกให้ดี ดูแลสามีให้ดี

.. หลายอย่างที่เราพลาดไป ไม่ได้ทำในช่วงเวลาของรีอัน เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด
โบมุลของแม่ ลูกเป็นโบมุลของแม่จริง

ตอนนี้พยายามกำหนดจิตให้เข้มแข็ง และแน่วแน่ มั่นคง
จะส่งจิตถึงลูกเสมอ ..
จะเริ่มสร้างวินัยเสียตั้งแต่วันนี้

ขอเริ่มแต่วันพรุ่งนี้เลย ด้วยการตัดผมก่อน ..

*ตรวจด้วยที่ตรวจไปสามชิ้น เมื่อวาน 09 8/27 หนึ่งครั้ง
แต่เลือดออกตอนเย็น เช้านี้ 8/28 เลยตรวจอีกสองชิ้่น

ตรวจเลือดรอบแรกวันนี้ วันอาทิตย์ จะวิ่งไปอีกรอบ ..


จะดูแลสุขภาพให้ดี .. ขอให้แม่มีสติให้พร้อมด้วยเถอะ ..

แล้วเช้าวันใหม่ อยู่ดีๆ พ่อก็ชวนไปรพ.กัน